Niniejszy dokument opisuje, w jaki sposób duża część halowęglowodorów używanych i produkowanych w Szwecji została wycofana pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych.
Podano kilka konkretnych przykładów dotyczących tego, jakie substancje chemiczne zostały zastąpione i jakie były alternatywy. Omawiane chemikalia to głównie: dichlorometan, trichloroetylen, 1,1,2-dichloro-1,2,2-trifluoroetan i 1,1,1-trichloroetan.