Umhverfi og vandamál
Það er mjög mikilvægt að mæla hættuna sem fylgir vinnu með hættulegum efnum í fyrirtækinu þínu. Hins vegar er það dýrt og tímafrekt ferli að mæla allar hættur sem fylgja vinnu með ákveðnum efnum. Fujifilm hefur reynt að draga úr hættunni sem fylgir vinnu með hættulegum efnum með því að fá innsýn í vinnuferla sína og með því að beita mælingum skref fyrir skref.
Lausn
Fujifilm notar sjálfskoðunarverkfæri sem forgangsraðar mælingum sem ættu að vera gerðar þegar unnið er með hættuleg efni. Verkfærið samanstendur af mörgum skrefum. Fyrst byrjaði fyrirtækið á því að uppfæra birgðirnar, sem þýddi að finna út hvaða efni voru orðin óþörf. Verkfærið leggur til að mælingar ættu að vera gerðar á stöðum með mesta áhættu. Í fyrstu þýddi þetta að gera þyrfti að minnsta kosti 900 mælingar hjá fyrirtækinu, með 15 efnum á 60 stöðum. Til að þrengja þetta niður flokkaði Fujifilm svipaðar aðstæður og 300 mælingar stóðu eftir. Í kjölfarið voru aðeins mældir þeir staðir þar sem „versta hugsanlega atburðarás“ gæti átt sér stað. Fyrir mörg þeirra efna sem eftir voru þurfti að ákvarða viðmiðunarmörk og var utanaðkomandi eiturefnafræðingur fenginn til þeirra verka. Fyrst voru efnin skráð til að meta hætturnar. Síðan var áhættan metin. Efnunum var raðað eftir því hversu hættuleg þau eru, hvort um krabbameinsvaldandi efni sé að ræða, hversu margir starfsmenn eru útsettir fyrir þeim o.s.frv. Næsta skref er mat á aðgerðum. Ákveða þarf hvort grípa eigi til aðgerða, og ef svo er, hvaða aðgerða, og hvort staðgenglar séu fáanlegir fyrir efnin. Síðasta skrefið er að viðhalda öruggari notkun hættulegra efna.
Niðurstöður
Fujifilm er nú meðvitað um hvaða hættulegu efni þau vinna með og hversu hættuleg þau eru nákvæmlega. Ennfremur styður þetta nýja ferli við þá hugarfarsbreytingu sem þurfti og hjálpar starfsmönnum að öðlast betri skilning á hættunum og ráðstöfunum sem gripið er til til að lágmarka áhættuna. Með hjálp mælinganna er auðveldara að meta hættur og grípa til réttra ráðstafana þegar ný efni eru notuð. Að lokum gaf þetta ferli góða sýn á hvernig mismunandi vinnustaðir vinna með efnin. Þeir komust að því að styrkur sömu efna var hærri á einum vinnustað en hinum. Þetta var til dæmis afleiðing af mismunandi hvort starfsmenn rúlluðu efnispokanum varlega eins og mælt var fyrir um eða hvort þeir slógu á pokann til að ná öllu út, sem olli starfsmanni og samstarfsmönnum skaða.
