Fakty na temat Pirokatechol (1,2-dihydroksybenzen)

Nie są dostępne żadne szacunki dotyczące aktualnej liczby pracowników narażonych na działanie pirokatecholu (1,2-dihydroksybenzenu) w UE.
Pirokatechol jest stosowany zarówno w postaci stałej, jak i płynnej. Ponieważ może przenikać przez skórę, istotnymi drogami narażenia są zarówno wdychanie, jak i kontakt ze skórą.
Zgodnie z Rozporządzeniem CLP UE substancja ta została sklasyfikowana jako substancja podejrzana o działanie carcinogenne u ludzi (kategoria 1B).

Gdzie występują zagrożenia

Narażenie zawodowe na pirokatechol występuje głównie w przemyśle chemicznym i farmaceutycznym, w dziedzinie badań i analiz technicznych, a także w niektórych gałęziach przemysłu przetwórczego, takich jak obróbka powierzchni, elektronika, przemysł gumowy i tworzyw sztucznych oraz produkcja maszyn.
Do grup zawodowych najbardziej narażonych na exposure do pirokatecholu należą operatorzy procesów chemicznych, operatorzy instalacji destylacyjnych, mieszalniczych i parków zbiornikowych, a także pracownicy utrzymania ruchu, technicy laboratoryjni i chemicy analityczni. Narażeni mogą być również pracownicy zajmujący się galwanizacją oraz osoby zaangażowane w obróbkę powierzchni i produkcję elektroniczną.
Do exposure najczęściej dochodzi podczas czynności, w których substancja jest używana w systemach otwartych lub gdy zabezpieczenia nie są w pełni skuteczne, np. podczas mieszania lub łączenia składników, zanurzania, powlekania lub w procesach obróbki powierzchni. Dodatkowa exposure może wystąpić podczas prac konserwacyjnych i czyszczenia.

Więcej informacji o substancji

Pirokatechol jest substancją stałą w temperaturze pokojowej, zazwyczaj występującą w postaci białego lub brązowego krystalicznego ciała stałego, które w przypadku exposure do powietrza może ciemnieć. Pirokatechol bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie oraz w wielu rozpuszczalnikach organicznych.

Pirokatechol nie jest substancją łatwopalną ani wybuchową w normalnych warunkach. Jednak w postaci stałej może tworzyć pył, a po podgrzaniu w procesach przemysłowych lub podczas stosowania w postaci ciekłej może wytwarzać aerozole lub opary.

Jest on stosowany głównie jako półprodukt w produkcji innych substancji i wyrobów. Największe kategorie produktów końcowych, w których wykorzystuje się pirokatechol, obejmują środki agrochemiczne (środki ochrony roślin), aromaty i substancje zapachowe (np. wanilina, domowe produkty zapachowe), farmaceutyki oraz dodatki do gumy i polimerów stosowane w tworzywach sztucznych, oponach i wyrobach gumowych.

Potencjalne zagrożenia dla zdrowia

Exposure to pirokatechol can occur through inhalation of dust or vapors and through skin contact.
Krótkotrwałe exposure może powodować takie objawy, jak kaszel, podrażnienie gardła, podrażnienie oczu oraz zaczerwienienie skóry lub dyskomfort. Bardzo wysokie stężenia (na przykład w przypadku połknięcia) mogą skutkować poważniejszymi skutkami toksycznymi. Powtarzające się exposure może również powodować alergiczne reakcje skórne.
Długotrwałe exposure może prowadzić do poważniejszych skutków zdrowotnych, w tym zwiększonego ryzyka zachorowania na nowotwory, depigmentacji skóry, przewlekłego zapalenia skóry oraz zaburzeń układu oddechowego.

Co możesz zrobić

Za priorytet należy uznać zastąpienie tej substancji. Tam, gdzie to możliwe, pirokatechol należy zastąpić mniej niebezpiecznymi substancjami lub alternatywnymi procesami, które ograniczają exposure. Możliwe substytuty pirokatecholu (katecholu) zależą od jego roli: hydrochinon, rezorcynol i pirogallol mogą go zastąpić w niektórych podobnych zastosowaniach chemicznych lub redoksowych; kwas galusowy lub kwas taninowy mogą sprawdzić się w zastosowaniach związanych z chelatowaniem metali; natomiast kwas askorbinowy lub borowodorek sodu mogą czasami zastąpić pirokatechol jako środki redukujące. Najlepsza alternatywa zależy od konkretnego zastosowania, ponieważ związki te charakteryzują się różną reaktywnością.

Środki techniczne mają zasadnicze znaczenie w przypadkach, gdy zastąpienie substancji nie jest możliwe. Obejmują one stosowanie systemów zamkniętych i automatyzacji, lokalną wentylację wyciągową w punktach emisji oraz skuteczną wentylację ogólną. Środki te pomagają zmniejszyć stężenia oparów i pyłu w powietrzu.
Środki organizacyjne obejmują ograniczenie czasu narażenia, zapewnienie szkoleń dla pracowników (na przykład dotyczących zagrożeń związanych z narażeniem skórnym), wdrożenie procedur bezpiecznej obsługi oraz zapewnienie odpowiednich metod czyszczenia, które minimalizują powstawanie pyłu. Zaleca się regularne monitorowanie poziomów narażenia.

Środki ochrony indywidualnej należy stosować jako ostatnią linię obrony. Należy zwrócić szczególną uwagę na zapobieganie kontaktowi ze skórą, ze względu na zdolność substancji do wchłaniania się przez skórę. Obejmuje to zapewnienie odpowiednich rękawic i odzieży odpornej na działanie substancji chemicznych (odzież ochronna z długimi rękawami oraz ochrona oczu i twarzy w przypadku ryzyka rozprysków) oraz, w razie potrzeby, środków ochrony dróg oddechowych.

Źródła: ECHA, IARC, RAC