Celem tego rozwiązania było znalezienie niechemicznej ochrony przed owadami, która byłaby akceptowalna zarówno pod względem ekonomicznym, jak i środowiskowym przez wszystkie zainteresowane strony zaangażowane w sektor leśny w Szwecji.

Docelowa populacja i otoczenie

Populacja docelowa tego rozwiązania składała się z pracowników szwedzkiego sektora leśnego, którzy pracowali ze szkodliwymi pestycydami (chemikaliami). Chemikalia te są zwykle profilaktycznymi środkami owadobójczymi, takimi jak syntetyczne pyretroidy i neonikotynoidy, i były stosowane w celu zapobiegania zjadaniu przez owady kory młodych sadzonek drzew. Mają one silny wpływ na szeroką gamę owadów i mają szkodliwy wpływ na zdrowie pracowników. Chemikalia te nie są jednoznacznie sklasyfikowane jako rakotwórcze, ale są związane z poważnymi negatywnymi skutkami zdrowotnymi, w tym pieczeniem oczu i nosa, problemami z oddychaniem, problemami skórnymi i alergiami. Chociaż pestycydy te są stosowane na całym świecie, problem w Szwecji polegał na tym, że większość prac była sezonowa, tj. w sezonie letnim, a pracownicy obsługiwali wstępnie potraktowane sadzonki drzew bez odzieży ochronnej, ze względu na wysokie temperatury w sezonie letnim.

Kroki

1. Identyfikacja problemu z pestycydami w regeneracji (1992). To właśnie wtedy kwestia stosowania insektycydów po raz pierwszy stała się częścią kalendarza społecznego w Szwecji.
2. Seminarium z wynalazcami i badaczami w celu opisania problemu (1993). Po seminarium naukowcy opracowali ponad 50 urządzeń ochronnych, które były testowane przez lata. Jednak tylko kilka z tych urządzeń okazało się potencjalnie użytecznych, a ich wyniki nie były przekonujące. Głównym problemem było to, że owady były dość odporne, podczas gdy sadzonki drzew nie. Tak więc agresywne rozwiązanie dla owadów zabiłoby również sadzonki drzew.
3. Aby przyspieszyć proces znalezienia bardziej zrównoważonego i skutecznego rozwiązania, w 1998 r. utworzono Komitet Ochrony Sadzonek. Wszystkie zainteresowane strony problemem insektycydów i sadzonek drzew w Szwecji zostały członkami komitetu, a zadania zostały podzielone. Na przykład Skogforsk (Instytut Badawczy Leśnictwa) przejął zadania administracyjne i finansowe oraz niektóre zadania badawcze. Uniwersytet Rolnictwa przeprowadził większość badań i opracował ostateczne rozwiązanie problemu. Inni interesariusze, tacy jak Szwedzka Agencja Leśników i firmy leśne, weryfikowali, czy komitet trzyma się planu i pomagali w poszukiwaniu rozwiązania w każdy możliwy sposób. Wszyscy interesariusze są przedstawieni na zdjęciu poniżej.
4. Kluczem do wspólnego znalezienia rozwiązania było to, że od pierwszego dnia wszystkie zainteresowane strony miały ten sam cel: znalezienie rozwiązania dla stosowania środków owadobójczych w szwedzkim sektorze leśnym. Inne strony, które chcą rozpocząć podobny proces w celu znalezienia rozwiązania dla stosowania środków chemicznych w sektorze leśnym, mogą również obejmować interesariuszy środowiskowych, takich jak Forest Stewardship Council (FSC). Projekt ten nie obejmował FSC ani innych interesariuszy środowiskowych, ponieważ inni interesariusze wzięli na siebie tę odpowiedzialność, a FSC nie była wówczas obecna w Szwecji.
5. Rozwiązanie: w 2001 roku znaleziono rozwiązanie. Plan polegał na nałożeniu pewnego rodzaju kleju na bazie wody na łodygi sadzonek, a następnie spryskaniu kleju bardzo drobnym piaskiem. To działa, ponieważ owady nie lubią dostawać piasku do ust i dlatego trzymają się z dala od sadzonek. W 2002 roku rozwiązanie to zostało opatentowane.
6. Aby rozwiązanie to było opłacalne i dostępne na dużą skalę, opracowano maszynę do dostarczania kleju i piasku. Maszyna ta, Conniflex, została wprowadzona na rynek w 2009 roku i była coraz częściej używana w latach 2010-2015. Liczba zaatakowanych sadzonek spada z roku na rok, podobnie jak zużycie środków owadobójczych. Ważną rolę w tej fazie projektu odegrało FSC, które zwiększyło presję na firmy, aby ograniczyły stosowanie chemikaliów w leśnictwie i znalazły alternatywne rozwiązania.

Finansowanie

Na początku prac Komitetu (1998 r.) szacowano, że roczny budżet tego projektu wyniesie około 320 000 euro. Projekt miał być realizowany przez okres pięciu lat. Większość funduszy została zebrana poprzez zawarcie umowy ze wszystkimi szkółkami leśnymi, które miały płacić 0,03 eurocenta za sadzonkę zabezpieczoną środkiem owadobójczym. Ponieważ znalezienie rozwiązania problemu trwało znacznie dłużej niż początkowo przewidywano, umowa ze szkółkami leśnymi musiała być kilkakrotnie odnawiana. Ostateczne umowy zostały zawarte na lata 2010-2014. Całkowite koszty szacuje się na około 6 milionów euro od początku projektu.

Wyciągnięte wnioski

1. Aby opracować rozwiązania porównywalne do opisanego tutaj, konieczne jest zidentyfikowanie problemu i interesariuszy oraz znalezienie porozumienia ze wszystkimi interesariuszami co do tego, na czym polega problem.
2. Finansowanie tych projektów może być sporym wyzwaniem, ale dostępne są kreatywne rozwiązania. W tym projekcie wykorzystano kilka z tych rozwiązań, takich jak cena za jednostkę, która jest ogólnie atrakcyjna ze względu na niską stawkę dla firm, oraz połączenie kilku źródeł finansowania, tj. funduszy badawczych, funduszy rządowych i funduszy firmowych.
3. Rola interesariuszy i ich wpływ w kontekście społecznym i politycznym może być wykorzystana do lobbowania na rzecz danego rozwiązania.