Fakty na temat 1,2,3-trichloropropan

Nie są dostępne szacunki dotyczące aktualnej liczby pracowników narażonych na ekspozycję 1,2,3-trichloropropanem (1,2,3-TPC) w UE. Za główną drogę ekspozycji uważa się wdychanie, choć pracownicy mogą być narażeni również poprzez kontakt ze skórą.

1,2,3-TPC został sklasyfikowany jako carcinogen kategorii 1B (zgodnie z Rozporządzeniem CLP), co oznacza, że na podstawie wyników badań na zwierzętach uznaje się, iż może on wykazywać działanie rakotwórcze u ludzi.

Nie ma dostępnych danych dotyczących ludzi, które wskazywałyby, czy 1,2,3-TCP powoduje raka u ludzi. Badania na zwierzętach wskazują, że długotrwałe exposure do tej substancji może powodować nowotwory w wielu miejscach, np. w jamie ustnej i przedżołądku.

Gdzie występują zagrożenia

Głównym zastosowaniem 1,2,3-TPC jest wykorzystanie go jako monomeru w produkcji polimerów lub jako półproduktu w wytwarzaniu innych substancji (pestycydów, 2,3-dichloropropenu, polisulfidów i heksafluoropropylenu). 1,2,3-TPC może pozostawać jako zanieczyszczenie w niektórych z tych substancji chemicznych. 1,2,3-TPC powstaje w znacznych ilościach jako produkt uboczny podczas produkcji epichlorohydryny, gdy do chlorku allilu dodaje się chlor. Proces ten odbywa się w systemach zamkniętych.
Ogólnie rzecz biorąc, exposure in the workplace appears to be limited due to handling in strictly controlled conditions. The main type of activity during which exposure is possible is manual maintenance or cleaning.

Więcej informacji o substancji

W czystej postaci 1,2,3-TPC jest cieczą o barwie od bezbarwnej do żółtej, charakteryzującą się ograniczoną rozpuszczalnością w wodzie, silnym zapachem przypominającym chloroform, umiarkowaną lotnością oraz wysoką palnością. Jest to związek chemiczny wytworzony przez człowieka, obecny w środowisku w wyniku działalności antropogenicznej.
Obecnie trwają prace nad ustaleniem wiążącej dla całej UE dopuszczalnej wartości narażenia zawodowego.

Zagrożenia, które mogą wystąpić

Dane dotyczące toksyczności ostrej u ludzi ograniczają się do niewielkiej liczby opisów przypadków, które dotyczą przede wszystkim skutków dla wątroby i układu nerwowego po ekspozycji doustnej lub inhalacyjnej przy wysokich, ale zazwyczaj słabo określony ilościowo dawkach. Najistotniejszym skutkiem zdrowotnym przewlekłej ekspozycji na 1,2,3-TCP jest carcinogenność. Nie ma dostępnych danych dotyczących ludzi. U zwierząt doświadczalnych 1,2,3-TCP wywołuje nowotwory w wielu lokalizacjach i z wysoką częstością występowania zarówno u myszy, jak i u szczurów. Ponieważ metabolizm 1,2,3-TCP jest jakościowo podobny w mikrosomach ludzkich i gryzoni, uważa się, że substancja ta jest prawdopodobnie carcinogenem dla ludzi.

Co możesz zrobić

W miejscu pracy najskuteczniejszym sposobem zapobiegania exposure jest zastąpienie 1,2,3-TCP innym związkiem. W przypadku gdy zastąpienie nie jest możliwe i nie da się uniknąć stosowania 1,2,3-TCP, należy podjąć środki mające na celu ograniczenie exposure.

Najskuteczniejszym sposobem uniknięcia exposure do 1,2,3-TCP jest opracowanie i stosowanie systemów zamkniętych. W przypadkach, gdy nie jest to możliwe, należy wdrożyć środki techniczne, takie jak skuteczna lokalna wentylacja wyciągowa, uzupełniona dobrą ogólną wentylacją miejsca pracy oraz regularnymi kontrolami ich skuteczności, aby zapewnić ograniczenie exposure w jak największym stopniu, na ile jest to technicznie możliwe.

Należy regularnie przeprowadzać oceny exposure, aby sprawdzić, czy stosowane środki ochronne są skuteczne, czy też konieczne jest podjęcie dalszych działań. Pracownicy muszą być świadomi skutków exposure i powinni regularnie przechodzić szkolenia dotyczące środków kontroli niezbędnych do bezpiecznej pracy z 1,2,3-TCP w celu zapobiegania exposure. Zaleca się skorzystanie z pomocy lekarza medycyny pracy.

Należy zapewnić pracownikom odpowiednie środki ochrony indywidualnej, takie jak odzież ochronna i rękawice, jeśli jest to konieczne. Środki ochrony indywidualnej nie powinny stanowić jedynego środka zapobiegawczego. Wcześniej należy wdrożyć jak najwięcej z wymienionych powyżej środków technicznych i organizacyjnych. Należy upewnić się, że stosowane są odpowiednie środki ochrony indywidualnej, takie jak ochrona oczu i twarzy, rękawice, odzież ochronna i ochrona dróg oddechowych. Ponadto przy wyborze sprzętu należy wziąć pod uwagę budowę anatomiczną pracowników, którzy będą go używać, a w przypadku środków ochrony dróg oddechowych opartych na dopasowaniu do twarzy zdecydowanie zaleca się przeprowadzenie testu dopasowania u każdej osoby. Ponadto wszyscy pracownicy powinni zostać poinstruowani, aby przed przerwą lub wejściem do innego obszaru dokładnie umyli ręce, a pod koniec każdej zmiany umyli się i zmienili ubranie.

Środki ochrony indywidualnej należy stosować wyłącznie w ostateczności i traktować je jako rozwiązanie tymczasowe, dopiero po wyczerpaniu wszystkich możliwych rozwiązań technicznych.

Źródła: ECHA