Fakty na temat Metakrylan glicydylu (GMA)

Nie są dostępne żadne szacunki dotyczące aktualnej liczby pracowników narażonych na exposure do metakrylanu glicydylu (metakrylanu 2,3-epoksypropylu) w UE.
Exposure zawodowa do metakrylanu glicydylu następuje przede wszystkim poprzez wdychanie, kontakt ze skórą oraz drogą pokarmową (przez przeniesienie z rąk do ust).
Metakrylan glicydylu posiada zharmonizowaną klasyfikację (klasyfikacja Rozporządzenia CLP) jako substancja carcinogen kategorii 1B (domniemana substancja carcinogen dla ludzi).

Gdzie występują zagrożenia

Metakrylan glicydylu wykorzystuje się głównie do produkcji pozostałych podstawowych chemikaliów organicznych, tworzyw sztucznych, żywic i kauczuku syntetycznego. Materiały te znajdują zastosowanie w produkcji opakowań, powłok i farb, lakierów, klejów, produktów i urządzeń stomatologicznych, materiałów do odbudowy kości oraz soczewek kontaktowych. Obecnie opracowuje się nowe zastosowania w dziedzinie obrazowania medycznego oraz podawania leków.

Pracownicy zatrudnieni w przemyśle polimerowym są najbardziej narażeni na exposure do metakrylanu glicydylu. Do wysokiego narażenia może dojść podczas wykonywania takich czynności, jak pobieranie próbek, konserwacja, napełnianie pojemników, filtrowanie, testowanie oraz usuwanie odpadów.
Zawody związane z praktyką dentystyczną, takie jak dentyści, asystenci stomatologiczni, higienistki stomatologiczne i technicy laboratoryjni, mogą być narażone na działanie metakrylanu glicydylu. Narażeni mogą być również pracownicy zajmujący się produkcją instrumentów medycznych i stomatologicznych.

Więcej informacji o substancji

Metakrylan glicydylu to bezbarwna ciecz wytwarzana w procesach przemysłowych. Stosuje się go głównie do produkcji tworzyw sztucznych (polimerów) i żywic akrylowych. Materiały te znajdują zastosowanie w produktach stomatologicznych, materiałach do odbudowy kości, powłokach oraz soczewkach kontaktowych. Mogą być również wykorzystywane w materiałach mających kontakt z żywnością, takich jak opakowania. Opracowywane są nowe zastosowania tych polimerów w obrazowaniu medycznym oraz w ukierunkowanym podawaniu leków.
Obecnie trwają prace nad ustaleniem wiążącej dla całej UE dopuszczalnej wartości exposure zawodowego.

Potencjalne zagrożenia dla zdrowia

Exposure to glycidyl methacrylate occurs through inhalation, skin contact, and oral exposure (hand-to-mouth contact).
Istnieją ograniczone dowody na to, czy metakrylan glicydylu powoduje raka u ludzi. Badania na zwierzętach wskazują, że długotrwałe exposure do tej substancji może powodować raka oraz niekorzystne skutki dla rozrodczości i płodności. Opisano również przypadki działania uczulającego na skórę u ludzi.

Co możesz zrobić

Najlepszym sposobem na ograniczenie ryzyka związanego z exposurą do metakrylanu glicydylu jest zastąpienie go bezpieczniejszą substancją lub zmiana procesu. Jeśli nie jest to możliwe, należy podjąć działania mające na celu ograniczenie exposury.

Metakrylan glicydylu jest zazwyczaj wytwarzany w systemie zamkniętym, w ściśle kontrolowanych warunkach, bez bezpośredniego kontaktu pracowników z substancją; ogranicza to również uwalnianie substancji do powietrza i pozwala utrzymać niski poziom exposure.

Należy dbać o czystość w miejscu pracy i bezpiecznie przechowywać materiały. Należy regularnie sprawdzać poziomy exposure, aby upewnić się, że środki bezpieczeństwa działają prawidłowo. Należy ograniczyć czas przebywania pracowników w obszarach ryzyka oraz wprowadzić ograniczenia dostępu do tych obszarów.

Należy przeszkolić pracowników w zakresie zagrożeń związanych z metakrylanem glicydylu oraz zasad bezpiecznej pracy z tą substancją. Powinni oni zgłaszać wszelkie wczesne objawy problemów zdrowotnych. Należy zapewnić odpowiednie warunki do mycia się oraz wystarczającą ilość czasu na higienę osobistą.

Pracownicy mający bliski kontakt z 2,3-epoksypropylometakrylanem (metakrylanem glicydylowym), na przykład podczas przygotowywania kompozytów stomatologicznych i kostnych, powinni stosować odpowiednie środki ochrony indywidualnej (takie jak rękawice i odzież ochronna), aby zapobiec wchłanianiu substancji przez skórę. Środki ochrony indywidualnej powinny być stosowane wyłącznie w ostateczności i traktowane jako rozwiązanie tymczasowe, po wyczerpaniu wszystkich możliwych rozwiązań technicznych i organizacyjnych.

Źródła: ECHA, RAC