Fakty na temat orto-toluidyna

Nie są dostępne szacunki dotyczące aktualnej liczby pracowników narażonych na działanie orto-toluidyny (o-toluidyny) w UE. W 2011 r., na podstawie danych z lat 2006/2007, oszacowano, że narażonych było 5 500 pracowników, z czego 3 100 zatrudnionych było w produkcji chemikaliów i wyrobów chemicznych lub w produkcji wyrobów gumowych.

Exposure occurs mainly through inhalation and skin absorption; direct skin contact is not necessary. Ingestion and eye contact can also lead to absorption.

Orto-toluidyna została sklasyfikowana jako pozycja zharmonizowana zgodnie z Rozporządzeniem CLP w kategorii karcinogenności 1B (domniemany potencjał karcinogenny dla ludzi oparty głównie na dowodach uzyskanych w badaniach na zwierzętach doświadczalnych). U ludzi orto-toluidyna może powodować raka pęcherza moczowego. Wchłanianie przez skórę może przyczyniać się do ogólnego obciążenia organizmu.

Gdzie występują zagrożenia

W przeszłości exposure to orto-toluidyna była znacznie większa, ale nadal może występować w wielu środowiskach pracy, zwłaszcza w przemyśle chemicznym podczas produkcji, przetwarzania, pobierania próbek lub transportu orto-toluidyny, a także podczas jej stosowania jako półproduktu, szczególnie w produkcji barwników oraz środków ochrony roślin. Inne sytuacje exposure mogą wynikać z uwalniania się tej substancji z barwników azowych lub barwników stosowanych w tekstyliach, farbach drukarskich, tworzywach sztucznych, smarach i produktach na bazie olejów mineralnych; z uwalniania się z dodatków podczas procesów termicznych, takich jak wulkanizacja; z termicznego rozkładu spoiw organicznych, zwłaszcza w procesach odlewniczych; z obchodzenia się z materiałami zawierającymi smołę węglową lub ich podgrzewania; a także z działalności laboratoryjnej i badawczej.

Więcej informacji o substancji

Orto-toluidyna jest wytwarzana przemysłowo w drodze nitrowania toluenu, w wyniku czego powstaje mieszanina nitrotoluenów; jest to najważniejsza z trzech izomerów toluidyny. Jest to bezbarwna ciecz, choć próbki dostępne w handlu często mają żółtawy odcień. Orto-toluidyna jest produktem pośrednim w biodegradacji o-nitrotoluenu, dlatego wykrywa się ją na terenach dawnych składów amunicji. Orto-toluidyna powstaje podczas pirolizy.
Nie są znane żadne bezpośrednie zastosowania orto-toluidyny w produktach konsumenckich, ponieważ jej stosowanie w kosmetykach jest zabronione na mocy unijnego rozporządzenia w sprawie kosmetyków. W UE nie zezwala się na stosowanie barwników azowych, które podczas rozkładu uwalniają orto-toluidynę, w tekstyliach i innych artykułach konsumpcyjnych. W związku z tym exposure konsumentów i środowiska wynikające z uwalniania tej substancji z produktów konsumpcyjnych wydaje się być znikome.

W przypadku orto-toluidyny obowiązuje w całej Unii Europejskiej wiążąca wartość graniczna exposure wynosząca 0,5 mg/m³ w powietrzu.

Potencjalne zagrożenia dla zdrowia

orto-toluidyna jest dobrze wchłaniana po inhalacji oraz przez skórę. Doustne exposure nie ma znaczenia w miejscu pracy.
Nie ma doniesień dotyczących skutków ostrego narażenia, jednak na podstawie danych z badań na zwierzętach zakłada się ostre działanie drażniące na oczy i skórę.

Rak pęcherza moczowego jest uznawany za istotny skutek zdrowotny u ludzi. W niektórych państwach członkowskich jest to uznana choroba zawodowa związana z przeszłym narażeniem na orto-toluidynę.

Okres utajenia między exposure a wystąpieniem raka pęcherza moczowego związanego z orto-toluidyną jest bardzo zróżnicowany, ale zazwyczaj przyjmuje się, że wynosi od 15 do 40 lat.

Co możesz zrobić

W zastosowaniach, w których jest to możliwe, należy rozważyć substytucję. Aby uniknąć niekorzystnych skutków zdrowotnych, niezwykle istotne jest ograniczenie narażenia poniżej wiążącej wartości dopuszczalnego narażenia zawodowego lub wartości granicznej opartej na kryteriach zdrowotnych. W procesach przemysłowych przykładami technicznych środków kontroli są systemy zamknięte, wentylacja ogólna oraz wentylacja miejscowa wyciągowa. Nawet podczas pracy z systemami zamkniętymi może dojść do narażenia, np. podczas pobierania próbek lub prac konserwacyjnych. W takich sytuacjach istotne znaczenie mają pomiary i środki kontroli. Inne zalecane praktyki robocze obejmują przekazywanie pracownikom informacji o zagrożeniach oraz szkolenia, a także przestrzeganie ogólnych standardów higieny pracy w obszarach, w których obchodzi się z substancjami chemicznymi. Pracownicy zajmujący się konserwacją i sprzątaniem również powinni zostać przeszkoleni. Zaleca się zaangażowanie lekarza medycyny pracy. Należy pamiętać, że ocenę narażenia należy poprzeć biomonitoringiem, jeśli jest to przewidziane w przepisach krajowych, ponieważ orto-toluidyna jest dobrze wchłaniana przez skórę. Pracownicy muszą być świadomi skutków narażenia. Środki ochrony indywidualnej powinny być stosowane wyłącznie w ostateczności, po wdrożeniu możliwych rozwiązań technicznych.

Źródła: ECHA, IOM, SCOEL